بهنظرم سروکار داشتن با ادما، به عنوان یه معلم، و اینکه بخوای باهاشون حرف بزنی لازمه ش اینه که اول، خودت خودت رو باور کنی، اول خودت خودت رو بپذیری و قبول داشته باشی. از لحاظ توانایی، از لجاظ روانی، از همه لحاظی. وقتی تو خودت خودت رو باور داری ادما هم باورت میکنن. ادما تظاهر رو متوجه میشن. بعد از مدتی چیزای فیک رو میفهمن.
و اینکه، از اشتباه کردن نترس و کاملا خودت باش. من، تا الان دیگه، میتونم واقعا بگم که تو، بعد از اشتباهاتت بلدی بلند بشی و بهتد ادامه بدی. میدونی چی بهم کمک میکنه و اعتماد به نفس میده؟ همون اشتباهه!و درستش میکنی. همه اشتباه میکنن. دنیا به اخر نمیرسه. هیچ تک در یا اخرین دری هم وجود نداره، تا تو خودت رو داری، تا شبکه های اجتماعی هست، تا اینترنت هست. تا خدا هست! تا خودت رو داری! متوجهی؟ تا خدا هست! و تا خدا صدات رو میشنوه!.
مهم اینه که اشتباه کنیم تا درای درست رو پیدا کنیم. خیلی طبیعیه، دمیا دنیای اشتباهاته. در هر رنج و سنی هم فرق نداره. من ادمارو با سنشون قضاوت نمیکنم. به هرحال، این چیزیه که برای همه اتفاق میافته، افراد تفاوتهای فردی دارن و هر مغزی ممکنه اشتباه کنه. چیزیه که پیش میاد.
چیزی که مهمه اینه که با اون اشتباهه، کار درست رو یادبگیریم و بهتر بشیم.