در ادامه ی پست قبل باید بگم, درسته بلد نیستم نقش بازی کنم, ولی اگه بخوام نقش بازی کنم انقدر داخل نقشم فرو میرم که اثرات روحی و جسمی بهم میذاره. و حتی خودمم باورم میشه. برای همین تا هدف خیلی خیلی بزرگی نداشته باشم, ترجیح میدم نقشی بازی نکنم, چون اول از همه خودم باورم میشه