ترس, اون نگرش شخصی سازی شده ی ما نسبت به مشکلاته. اون نگرسی که مارو درخودش غرق کرده. انگارکه یه عینکی زدی و دنیا رو باهاش همون رنگی میبینی, مثلا قرمز. ولی یادت رفته که این فقط یه عینکه. باور کردی همه چیز این رنگیه. غرق شدی تو دنیایی که قرمزه, انگار که این واقعیته.

وقتی تمرین میکنیم ترسمونو بذاریم کنار, وقتی تمرین میکنیم هی اون کاری که ازش میترسیم رو انجام میدیم, برای من, این احساس درآوردن عینک رو داره, یجورایی حس اینکه دارم یاد میگیرم حقیقت اون اتفاقه چیه, جلوه ی واقعیش چجوریه. انگار که دارم اون عینکه رو درمیارم

و میدونی, خب وقتی عینکتو دربیاری, بعضی چیزا خودشون قرمز هست, اما خیلی چیزای دیگه نیست!

عینکتو دربیار